Öfke Sığınağı

Sessiz bir çığlıktı bende ki...

Öfkenin kollarına sığınıp minik bir aralıktan

bakıyorum etrafa..

Yüreğim yanıyor;

umursamıyorum...

Çünkü ;

yaşamaktan korkuyorum ...

Acılar içinde daha güçlüyüm,

sanki...

Tutup ellerinden nefes almak

belkide bir daha ölmek bende...

Korkuyorum

çocuklar gibi;

masum ve çaresiz...

Ellerin martı sanki denizimde dolanan

Denizim akıntılarda sana yaklaşmaya çalışan..

nefes...

ne yabancı bana...

Öfke sardı benliğimi

nefessizlik içinde kayboldum..

Sadece evet sadece

istediğim sevdiğim;

senin hayalin bana dokunduğunda

gözlerimi açtığım an

yanımda olman...

olmazsan ki....

bu beden çürür sana ulaşamadan

girdaplarımdan...

(çok değerli bir abimin hayatından gözlemlediğim ile yazılmıştır...

ona ve sevdiceğine ithafen...)