Psikiyatri Hastası
Merhaba diye başlamak istedim karanlığa.
Gidebilecek bir yerim yoktu.
Seni tanıtmışlardı bir zamanlar bana.
Öğretmişlerdi yalnız nasıl kalınırın en düşünceli zamanlarını seninle geçirebileceğimi..
Ben sadece bu kadar erken beklemiyordum seni.
Yazarken gözlerimin ağrıdığını hissettim.
Uyuşukluk büyüdü göz çukurlarımda.
Bir kaç çapak ortaya düşüverdi köşe diplerinden.
Evetimsi tavırları dans ederken ellerimle.
Kafamın içinde yaşanan günlerin üzerine kurulan hayaller canlanıverdi.
Olmamıştı aklımın içinde oynananlar.
Ama yüzüm, jest ve mimiklerimi kontrol edemez oldum bayım.
Bir psikiyatri hastası gibi canlandırıyorum kafamın içinde.
Herşey boyle olması gerekirken aslında şöyle olmalıydı olabilirdi ama olamadı..
Bakın bayım şimdide nefes alışlarım yenildi kafamın içindekilere.
Kontrolsüz bazende cok suskun.
Ama bir o kadar sevimli nefeslerim vardır.
Onu bu aralar kucuk siyah nokta olarak görüyorum.
Bana bu kucuk siyah nokta ne kadar zarar verebilirdi bayım.
Beni hacmine alacak kadar sığdırdı.
Artık bende kucuk siyah noktanın içinde karanlığım.
Noktaların altında ne var diye bir yazı yazmaya basladım.
Arkamda bıraktıklarım çoktan yok olmuş.
Kalem ucuna teslim edilmiş birer birer.
Çizilmeyi beklerler..
Oysa biz silinmek istiyoruz.
Geçmişimizin üstümüzü çizmesine izin vermeyelim bayım.
Biz geçmişimi geleceğimizle çizelim.
Onu davet edelim bu oyuna.
Ben nokta olayım bazende nota.
Kulağınızı çınlatayım gözyaşlarımla..