Rengi Yok

"Sonra geceydi ve yalnızdık, çoğalttık susuşları.

Yağmura yağdığımız geceye çarptık;

Geceye hiçbir şey olmadı,

Ama biz paramparçaydık.."

Yılmaz Odabaşı

bulutlara yükleyip ay ışığını

yıldızları süzüp gözlerinden

damıtıp ruhları bedenlerinden bir bir ayrılıkları

geceyi dinlemeyi sevdim bir zamanlar

nefesler ah eder durur an' lar

bütün iklimler bir son aslında

başlangıçlar gibi

son ayrılığa kurulmuş bütün zamanlar

gözlerimi düşürdüğüm derin bir çukurda

ölürken ruhumda bedenimden çok uzaklarda

hissettim aydınlığı

zaman akıyordu bir sel gibi

kapılmışım farkında olmadan

her an bir yanımın öldüğü yalan gülümseyişler arasında

susuz bir yaz inerdi maviliklerine denizin

ölü martı çığlıklarıydı gökyüzünde

güneşe uçuşan kanatları

gökyüzünü kucakladığımda

titreye titreye yere dökülüyorlar

bitimsiz hatıraların ıssız ruhları

zamanın kum tanelerince

ağır ağır soluyor renkleri

bize şarkı söyleyen ışıklarda

yumuşak kalpleri bulutlar

son şimşeğin yankısını soğurdular semadan

ben şiir yazmayı sevdim bir zamanlar

ve şiir olmayı önceleri

hayallerin öldüğünü söyledi

ağlayan gökyüzü gülleri

ne kadar da şiirsiniz dedi içim

ne kadar şiir sizsiniz

demlenir orada acılar

hüzünlenir zaman

bu bulutlar gibi geçer

bu güller gibi solar

aşkın kılıcı şiirin kılıcına dönüşür

orada yıldız yıldız ağlamak var

aslında kurumuş yeryüzü

sen!

gökyüzüne aşkla bak

hatırladın mı sardunya bakışlı kızları

ve sarmaşık gülüşlü çocukları

savaş kokan ülkelere inat

gelincik tüten yağmurlar götürsün bizi

sevgi iklimlerine ince sızılardan uzak

boğum boğum elleriyle

ağlayan denizin göz yaşlarında

boğulan çocuk sesleriydi uzaklarda

cennet kapılarından sızan nurlu ışıklarda

kahkahaları

bir adım gibi sonsuzluğun kucağında

yaprak döküyordu şiir ağaçları güz ayrılıklarına

her yaprağında bir şiirdi ölüm

her ölen okyanusta

bir çocuk diriliyordu şimdi

eskimiş gülüşleri parlatıyor ışıl ışıl ekliyorlardı yepyeni yıldızlara

ve özgür ruhlu şiirlerin kanatlarına

sonsuz kapı var açılan sonsuz ayrılıklardan öte

mutlu anılara hasretler büyüten

son göz yaşları

susamışlıklarda anne sıcaklığına çocuklardan

üşüyen yazlarda elleri

sığıntı mutluluk arayışlarında

maviliklerinde denize defnedilmiş çocuk düşleri

artık bulutlar içiyor mavilikleri

gökyüzü diye bir yüz yok şimdi

rengi yok

yağmuru ve sesi ...

Ayşegül Aşkım Karagöz

Baştan sona birlikte kaleme aldığımız bu ortak yazılan şiir için değerli arkadaşım Mert YİĞİTCAN'a sonsuz teşekkürlerimle ..