Sahibi Olmadığım Kentime Kendimden Yitik Şiirler

Sahibi olamadığım kentime ;

Kendimden yitik şiirler;

Gecenin zifiri karanlığında

gölgemi almadan gidiyorum

korkuttuğumda kendime sığınmıyorum

kentimden sana rüzgarlarla selamlar yolluyorum

sen anlamasan bile

ayaz gecelerin ardından

sana ağlayan gökyüzüne

dokunuyorum

adı aşk olmuş gözlerinde

dokunabilir misin ..

yaktığın sineme

hangi su söndürebilir yaktığın yangını

kıyılarına uzandığım sözlerim yarım

aklımı senden kaçırırken

sen türüyor köşe başı sensizlikte..

Anla beni ya anlat kendine

kaybettiğim bir ben var bu kentte

anlamını yitirmiş cümlelerin sonunda

bir soru işaretiyim

gözlerinin perdesinde kilitliyim

kapattığın müebbetlik zindaların

aşk refakatçisiyim..

gözlerime saatleri çizdim

sensizliği öğretiyorum

ördüm bütün saçlarını ellerime

geçirdim ilmiksiz düğmelerden adını

melek olmuş kelebeklerle dertleştim

üç günü geçmemek şartlı

seni kendime gıybet ettim

hakkını helal et aşk gözlüm

dudağımda son dua

yağmuru olmayan kentime aşk ağla...

Farklı kentin yansıyan yüzüyüz

ayrı olsak bile aynı gökyüzüne sahibiz

güneşin yaktığı kadar değil miyiz..

dokunduğun kentimin kaldırımlarında

koşan kanatsız kuşlar

kaldırın başınızı bugün gökyüzünde aşk var

kentimin kesik cümleleri içinde duran

limansız gözlerin..

yitip giden düşler

gözlerimle söylediğim son cümleler

şahidi olsun

Sahibi olmadığım kentime

Kendimden yitik şiirler...