Sandık Dolusu Misafir Şiirleri

bazen yüzümü asarım

celladı benim neşemin

öyle terlerdik ki

balık yüzerdi göğsümüzde

sevişmekle geçerdi kalp ağrımız

ve vakit hayli geç kalırdı ayrılığa

kırkına varırdı kahve peltesi

ağlardık deniz kıyısına

deniz anası gibiydik

içimizde kuş tüh yapraklar

dışımızda gölge verirdi dikenlerimiz

aklıma hep gelirdi susmak

o kadar yorgunduk ki

öpüştüremezdik dizlerimizdeki yaralarımızı

ve sevmenin farkındaydım seninle

çocukluğumu getirdi bir türkü

kulağımda ''sakın inanma'' küpeleri

annemin erken uyanışlarıma sabredişi

ne varsa insan olanda

hepsi var titreyen şu kirpiklerimde

göz yaşı taşımaktayım

başka ne var yüküm