Secereden Terhisliğimiz

dünler eski bir kül tablasında

çocukluğu en yalınlığıyla

bakıyordu işte

kılçık kürdan olmuş

oyuyor insanlığı dişlerinde

oluk oluk dökülüyor

kalmıyor

yanlızlığı soluyorum en derinden

yok kalmamış terkedilmeyen yer

dizlerinde yatıyorum odanın sakinliğinde

söz yanmaya muhtaç ateş kıvılcımı

döner kıvranır, kırılır benliğinde

benler çilleniyor,

küfleniyor anıların loş neminde

susmak batıyor uykunun bir yerinde

kimleri yok

kimlikleri yok

suretlerden çok, varlıklarında varlık yok

giysileri soyulmuş ruhlarının

üşümeye mecalleri de yok

farkedemezler, farkedemediler

üzülsekte "masumluk" masallardaki gerçekliğin yok

yürürler sinsice heceler üzerinde

izi görülmez, sözü dizilmez, özü bilinmez

yıkmıştı elleriyle, yıkmıştı

depremlerin bu işte suçu yok, haberi de yok

kazmıştı inceden kader

musalla taşına gidenlerin dönüşü yok diyerekten

atmıştı iki noktalı tarihini

2013'de yazılmıştır.

www.zubeydeyalcinkaya.com