Sen Kokan Son Kent

Yine

Dışarıda kurşun renginde gökyüzü,

ağaçlar soyunuyor şehrin yorgun kaldırımında

. Uzaklardan, çok uzaklardan bir radyodan suzinak,bir şarkı duyuluyor

derin,

koyu, ve paramparça...

Ben, son kez adımlarken sen kokan bu kenti

, içimde gürül gürül yanan o kızıl ateş,

göğsümün kafesini zorlayan, sana, ve

aydınlık sabahlarımıza duyduğum o devasa özlem...

Bilirsin sevgilim, en ağır biz taşırız sevdayı göğsümüzde.

Fakat , gülüşümüzü çalan o kör karanlığa,

taptazedir sol yanımızda bilenen o haklı kin!

Varsın çalsın suzinak bir şarkı

, varsın üşütsün yokluğun

, özlemimiz yarınları doğururken,

. Gün gelir, belki de kavuşuruz.