Sen Uyuyordun
Martılar susmuş
Gözlerim ufukta
Güneşle gidiyor yanakları al al
Beyaz gelinliğiyle bir buluttu denizin üstünde
Yolumun üstünde
Hemen önümde
Bisikletten düştü bir çocuk
Çatlamış dudağından
Eline damlamıştı kan
Uzaklaşmak istedim
Ağlıyordu...
Aklımı buluttan aldı
Yine bozulmuş
apartmanın kapısının kilidi
Kimse memnun değil bu yöteciden
Rast gele bir zile basmanın suçluluğuyla
Küfretmek geldi içimden
Küfre de dilim dönmezdi ki...
Bu yüzdendir belki de içimde birikir öfke
Girer girmez içeri
Duvarda asılı resimlerden biri
Nerdesin dedi
Bükmüş boynunu
Bekliyordu
Okşadım, düzelttim
Yine gülümsüyordu
Işıkları söndürdüğümde
Saat gelmişti üçe
Pencerimin açık perdesinin aralığından
göz kırpıyordu ay
Başı öne düşmüş menekşelerime
Yine unutmuştum su vermeyi
Başımı yastığa koyduğumda
Kıvrılıp uyuyacağıma
Açılıyordum
Beynimde,
En kıvrımlı yerinde yine sen vardın
Soruyordu sana
Işığını arayan gölge
Seni acıtan beni kanatır diyordu
Çırpınıyordu angut kuşu
Duymadın
Titan üşürdü,titrerdi görse
Lavoisier'in giyotinden düşen başı iki kez göz kırptı
görmedin gülümsediğini de
Belki sen
Sevgilinin sıcak dudağından çıkan
alevli sözcüklere gülümsüyordun
Ya da ağlıyordun telefon elinde
Lagrenge ağlasa göremezdiki kırpılan gözü
Sıkışmıştı yüreğim
Sağ yanıma dönünce
Gitti ışığını arayan gölge
Kalktım
Ezan okunuyordu
Üstünde mahrem yerlerini örten gri gecelik
Mahmur gözlerini ovuşturuyordu şehir
Güneş soydu yırtarcasına üstündekileri
Şimdi çırılçıplaktı gavur İzmir
Öyle güzeldi ki...
Hayat denen nehrin kıyısında bir balık
Çırpına çırpına girdi kayboldu nehrin içinde
Sen uyuyordun
(27-05-2010)