Sen Yüzüm

Gözleri ile ışık saçan adamları severim .

Gözleri ile ışık olanları daha bi ayrı .

Kalbi ile şiir okuyan adamları da severim .

Kalbinde şiir olanları daha da ayrı ..

Gidip gelmelerim arasında

Duraklarına rastlamıştım ;

Zamansız bi yolculukta .

Gözlerini çevreleyen ateş parçaları düştü .

Gökyüzüm ,

'sen'yüzüm oldu bir anda ..

İçimde yalnızlığın kalelerini bombaladı sesin .

Ve geceye umutlar filizlendiriyordu gülüşlerin .

Kim bilir belki de ilk kez 'ben'li dalıyordun ,

tenden bozma düşlerine .

Yine yazıyordu şairler .

Yine okunuyordu şiirler , hissedebilen yüreklere .

Ama sanki ..

Arif daha kolay söylüyordu sevdasını .

Nazım daha iyi anlatıyordu yorgun aşkını ;

Seni açıp okumaya başladığımdan beri ..

Hissediyordum sevgili .

Gecenin orta yerinde bi adam vardı .

Işıklar saçıyordu , en bi sevdiğimden .

Şiirler okuyordu kadınına .

Her hece , her cümle 'aşk' olup ,

Yanıyor ve kül oluyordu kadının yüreğinde ..

Biliyordu kadın , toprak olur yine okurdu adam .

Hissediyordum sevgili .

Gecenin orta yerinde bi kadın vardı .

Serptiği mısralardan , gökyüzüne şiirler asıyordu .

Ve kafiyelerden bozma bir 'aşk' bırakıyordu adamın avuçlarına .

Lakin , şiir ellerine düşünce yanmadı adam .

Ateşi alınmış bir şiir mi diyecekti ;

Alev alev yandığını gördü kadının ..

Şimdi desem ki sana , tüm mısralar yüreğimde ateştir .

Ve toprak , senin ellerindedir ..

Lakin yanmak bir 'sen' uğruna ;

En güzel ibadetimdir ..