Senfoni

I

merdivenleri tırmanıyor yalnızlık

kollarında ölü kalplerle

kalpleri kırıyor yalnızlık

boş vaatlerle

sığ denizlerde boğuyor yalnızlık

kağıtlarla, kalemlerle

oysa ölüyor yalnızlık

tanrı ile el ele

II

merdivenleri tırmalıyor kalabalık

ensesinde nefeslerle

beyinleri yoruyor kalabalık

tok seslerle

derin sularda yüzüyor kalabalık

ümitlerle, heveslerle

oysa yaşıyor kalabalık

kıçında bir parça

pamuk ile

III

insanlar istiyor kalabalık

insan istiyor yalnızlık

ama ne ile?