Senin Kokun(İstanbul)

// Z/amansız bir gül açar

Dudakların değdiği yer de.

İnsanlara kollarını açıp gelen

Senin kokun.//

Sen;

Yeryüzüne kurulan

Koynunda nice uygarlıklar yaşatan

Haritaların kaderine çizilen medeniyet şehirsin.

Tüm dünyanın nazarları üzerinde

Albeni duruşunla

Göz kamaştırıcı ihtişamınla

Baş döndürücü bir atmosfer yaratırsın

Oturup seyretmeli kızıl bir akşamüstü

Denizin suyuyla tuzu sevişmesini

Gemilerin ıslık seslerine eşlik eden martıları

Gelinin gerdan süsü boğaz köprüsünü

Yeryüzünden gökyüzüne

Doğudan batıya

Rumeli'den Anadolu'ya

Başında denizden bir taç ile

Koca bir adam gibi yürüyüşüne.

Senin şehir siluetine hakim olmuş bu görkemliğin

Sulara yansır asude ve emsalsiz tüm güzelliğin.

Her köşede başka bir kostüm,

Her sokakta başka bir şaheser

Sanki her biri sedef taşından yapılmış binalarınla

Tüm hünerli eller bu sahnede birbiriyle yarışır

Derken film şeridi gibi geçti gözlerimden Lale Devri

Geçmişten geleceğe uzanan bu eller öpülüp alına koymalı.

//Sen Fatih'in fethetmek için yöneldiği kıble

Medeniyetlerin kesişmesi

Kıtaların buluşma noktasısın.//

Durup düşünüyorum bu şehirden geçen insanları

Ayakları küçük, gölgesi küçük, yüreği büyük

Toprağının her bir zerresinde tarihimin ayak izleri,

Takvim yapraklarımın ezberlediği insanlık türküsü

Ve lal idi şanına ozanların sazları

Gelinlik kızların sandıklarında ki çeyizi

Medeniyet denen nakkaşın gergeflerinde işlenirdi

Ve ey sen

Eyy sen şehirlerin sultanı

Otur tahtına

Otur sevdalıların başına.

Ay doğmak için güneşin önünde zanüzede

Güneş ise gözlerini sana açma derdinde

İnsanlar kavgan ve sevdanın peşinde

Nedir Sümerliler' den bugüne kalemlerin dansı,

Kelimelerin telaşı,

Şiirlerin koşuşturması?

Boş mu sandın her beyaz sayfayı

Her biri adını zikretme sırasındalar.

Dinle bak bayrakla toprağın muhabbetine

İki dudak arası sevgi çeşnisi,

İki göz arası insanlık tarihçesi,

Her doğan insan aslan pençesi.

İnsan ki...

İnsan ki sevgiyle büyür

Ve ben senin sevdanla büyüdüm tarih kitaplarımın arasında

Çeşmelerinden yudum yudum ak sütünden içtim.

Söyleyin masallar ben nereliyim,

Hangi yiğit beni bu şehre gebe bıraktı,

Hangi toprak bu kadar ana kucağı gibi sıcak,

Hangi asır, hangi zaman

Saat bilmem kaç

Kulağımda boncuk gözlü annemin ninnisi

Bu şehrin dizlerinde uyumalı

Bu şehre uyanmalı

İnsanlığı bu şehre uyandırmalım en derin uykularından

Atalarımın alın teri kurumadan

Durmadan, yorulmadan seni anlatmalıyım

Mesela en güzel resimlerini kâğıtlara çizip

Çocukların eline verip göklerde uçurmalıyım.

Duruyorum.

Ayaklarım şanlı topraklarda

Bir nefes çekiyorum en derininden ciğerlerime

Mis kokusu,

İstanbul kokusu...

Yılların yaşlandıramadığı bebek tazeliği.

İlerlemeliyim

İstanbul kokusu sinmeli üzerime

Damarlarımda bu şehir dolaşmalı

Verdiğim her nefeste İstanbul'u solumalı insanlar

Mavi bulutlara doğru yol almalıyım

Talihimin de keskin çizgili İstanbul alınyazısı

Tarihimde buram buram İstanbul kokusu