Sensizliğe

Karanlık yine boylu boyunca

Sebepsizliğe, sensizliğe

ne gölgene tutanacak elim

ne takip edecek izin

sabah silintili gözlerim yine

akşam ezberli

ölümsüzlük gibi bu acı

hatırla aynıydı aşkının huyuda

gülle dikeni beslerdi

heryanım bu yüzden parçalı

damlayla okyanusu

kütle dünya susuz kaldı

sesini soyundum çırılçıplak

baktım tenim bıçak desen çizik çizik

dahası kopuklarım yama yapamadığım

çaresiz

o son gözlerini giyindim

ben bir tek onlara inanmışım

bunu şimdi anladım

senden sonra yalnızca

alıp gittiğinden beri gözlerimi

çukurlarımda sancıyı böyle dindirdim

kendinden uzak derin boşluğum artık

kendini dolduramayan

giyinsem sallanır

soyunsam sallanır orda

biliyor musun

arabesk sevmem ama

ben ölmeyi gerçekten istedim

istediğim senim karşıma dikildi...

sesimi gördüm senin yüzünde

sesim sesinde

ne kadar güzeldin

yitmemişti dilin

bitmemişti kelimen

esmer dinledim

sözüne yemin verdim o an

fay hattında kaldı gece

ölüler sevmez

ölüler sevmez

ölüler sevmez

doğru sen de sevmemiştin

korktum sana benzemekten

kırık can parçası avucumda öylece

renksizlik tırmandı tırmandı

saklamak neye yarar

şiirim şahit yalan söylemez

ama lâl dili acizliğe oynar

vazgeçtim...

ölmekten...

varken seni sevmek