Sermest

iyi akşamlar uzak kokulu düşüm

eteğimde paylaşılmayan sözüm

göz kırpıştıran sessizlik

elleri çiçek açmış bebeğim

zamanın aynasında yanarken ışık

sayısız günölümü ısıtmaktadır

elleri ve kırılgan yüzlüm

yorulmayan umudum iyi akşamlar

ben masalsız da büyürüm

orda soğuk bir sobanın yanında

yorgun düşlerine uyumuş kucağına

açılmayan kapılar yürürken geceye

ellerine umut doğuramayan

ah o çocuklar hayal mi çiçeğim