Şiddetli Yaşam Maratonu

Şiddete uğradık biz de bir vakit

Yaş ağaca balta vurmanın ne olduğu anladık

Biz de yaş ağaca balta vurduk

Hatta balta vurmakla kalmadık

Bıçak vurduk zincir vurduk

Konuşalım diye bir dilimiz var

Lakin dilimizle de koca ormanı talan ettik

Ne vakit dolaşma isteği doğsa içimde

Bu kentin çıkmaz sokaklarında

Bir küfür deryasının,bir "ah kurtarın beni,vurmayın ne olur"

Feryatlarıyla irkildim

İrkildim irkilmesine de "Sen karışma birader yoksa sana da zarar veririz"

Tehditlerinin şiddetli rüzgarlarına karıştım

Önyargı denen yaralar deşiliyordu

Başı eğik bir insan gördüğümde

Kabuk bağlasın diye uğraşıyorlardı hala

Önyargı denen kan kaybından öldürecek yarayı

Uğraşıyorlardı ama nafile

Kendi yaram kabuk bağlayacak diye

Başkalarının yaralarını deşiyordu ademoğlu

Konuşmayı öğrenememişti hala beni adem

Hala diline hakim olmayı becerememişti

Bunun farkına varamıyordu hiç kimse

Çünkü herkes aynı yolda yürüyordu bu ayrımda

Bir kere de birisi merhamet ettim diyemiyordu

Diyemeyenler gün gelince merhamet diliyordu

Ne kadar garip değilmi?

Herkes kendi kurallarını koymuş kendi menfaati için

Kime sorsan bu kuralları evrenseldir onun için

Ya da "Yanlış düşünüyorsun" desen

Hemen bir tokat patlatıverir suratının ortasına

Ya "Baştan sona haklısın" desen

İşte o zaman allame-i cihan kesilir insan

Anlatamazsın insanlığa kainatın aşk üzere

Hatta ve hatta merhamet üzere yaratıldığını

Bir insana zarar verince kimin eline ne geçti?

Bir anlık sinir boşalmasından başka

Peki ya sonrasında ne oldu?

Hiç birşey değilmi hiçbir şey

Ben anladım da yaralamanın ne olduğunu

İnsanoğlu yaralanınca da mı anlamıyor

Anlamıyor evet anlamamakta ısrar ediyor

Herkes avare yürüyor sadece "Ben" diyerek

Yolun sonunu bilmiyor,yürüyor öylece pusulasız

Merhamet edesinizki merhamet bulasınız...