Son Sonbahar

Hatırlıyor musun son, sonbaharı

Süt dişini döken çocuklar misaliydi

Gedik yapraklı sitemkar ağaçlar

Yanaşık düzende kuşlar vardı dallarında

Solgun yeşili,hakisine karışmış

hırpane...

Ürkekti kalbi bu ay heyecanlıydı biraz da

Değişikti yani bu mevsim biraz

Hiç acelesi yoktu düşen yaprağın mesela

Rüzgarın ritminde savruluyordu

aheste...

Aldırmıyordu artık fotosenteze

Daha bir kırılgandı sanki düşerken avuçlardan

Henüz yazılmamış mısralar taşıyordu ayasındaki damarlar

Müsaade ister gibiydi hayattan,

usulca...

Acısam mı özlesem mi kızsam mı...

Notlar ...

Notlar vardı her birinin üzerinde

Düne özel,

Güne özel notlar..

Okusam mı,okumasam mı,bakamı kalsam...

Öylece...

Her birinin düşüş hikayesi başka başkaydı

Kimininki poyrazdı, kimi de günbatısı

Bazısı bir kuşun kanat çırpışında buldu hikayesini

Bazısıda öylesine salıverdi kendini boşluğa

Yoktu bi sebebi..

Hani kalsa kalırdı aslında

Kalmadı..!

Değişik ti bu mevsim..acımasızdı biraz da

Amaçsız bıraktı kendini alize ritmine

Aldırmadan düşüyordu yer çekimine

Biraz sağa sola salındı az yukarı ,sonra...

Sonrasını bilmediği bir boyuta...

Doğaya...

Hakkaten ne acımasızdı bu mevsim doğa

Mevsimlik heveslerine meze yapıyordu hayalleri

Kış postunu giymiş bir gelinciğe feda ediyordu

Yeşili ,hakiyi, eflatunu..

Dönence....