Son Tren

ben doğmadan önce

sabah ve akşamları

toz içindeymiş şehir

ıssız yolları

varmış

doğunca ben

yüzü gülmüş

yüzü güzel annemin

mavi göğe çevrili avuçları

hiç inmemiş

kokusunu almış cennetin

kundaklara sarılı bebekten

hep ağlarmışım

beşikte uyurmuşum

uykusuz bırakırmışım annemi

uzun hastalıklar geçirmişim

ölüm yakınmış

yok oluş saatim beklenmiş

beni sevmiş melekler

sevmiş annemi de

bir ışık bolluğu ile gülmüşüm

hayata yeniden gelmişim

gerçek ve ölümsüz bir sevgi

bir sabır

ve duaların gücü

hayatla doldurmuş beni

şimdi mavimsi bir şehirde

mavi mutluluklarla dolu ömürle

bir geçit töreni gibi

sessizce bekliyorum son treni ...

08.12.2012/beylerbeyi