Söyleyecek O Kadar Çok Sözüm Var ki

Bir boşluktaydım.

Uzunca bir zamandır..

Ne mutluluk vardı.

Nede hüzün.

Hiçbir duyguyu hapsetmedim yüreğime..

Boşlukta bir avare.....

Günlerce umarsızca yaşadım ..

Gerekli olduğu için,

Nefes aldım yedim, içtim..

Sırf görmek için gördüm,

Duymak için duydum.

Sadece sustum sustum..

Kaçıncı buz dağına çarpışımdı bu,

Ya da kaçıncı hissiz kalışım...

Beni mutlu eden neydi..

Belki de bunu aradım..

Günlerce bir satır bile yazmadan

Rafa kaldırdığım.

Defterim ve kalemim tozlanmış.

Oysa çok sevdiğim kalemim ve defterim

bana hasret kalmış..

Hani derler ya söz gümüşse, sukut altın..

Yok yok !!

İtiraz ediyorum hakim bey..

Bu söz bu zamana uymuyor.

Altın olmakta gözüm yok.

Bırak ta bu haksız düzende gümüş kalayım..

Söyleyecek o kadar çok sözüm var ki...