Suskunluğun Avazı

Suskunluk imtihandır, merhamet bizde maraz

Gecelerimiz kara, gündüzümüz eladır

Ne geldiyse şu başa etmedik hiç itiraz

Tende kıvranıp duran can da başa beladır

Kuşların gözündeki lekeyi kim görür ki

Cahil, buzda saklanan yürek nasıl erir ki

İnsan insanı yerken, kim sana gül verir ki

Gümana mahkum gönül, mahpustan az aladır

Kiri renk mi sanırsın, dumanı da bulut mu?

Arza nizam verecek üç kuruşluk umut mu?

Ağıtsız duaların kötülüğe hudut mu?

Rab kula bela vermez, bela kuldan kuladır

Kalp gördüğüne meyyal, ardı gayya olsa da

Cehennemden az beri adı dünya olsa da

Gönül dönme yolundan arzun hülya olsa da

Ardından son söylenen okunan şu saladır

Bir gün yıkarsan bendi, al git başın buradan

De ki; talihimizi böyle çizmiş yaradan

Bitmez bizde bu nale, ömür geçse aradan

Elbet bizim sevdamız ol hakiki yoladır

Sustukça avazımız yedi kat göğe çıktı

Hal anlamaz bir devir, beden yaşamdan bıktı

Kime inandı isek evimizi o yıktı

Boş ver gönül, yıksınlar; her yer bize sıladır