Susmalısın Masalcı
"Nerede hüzünleniyorsa insan
İşte orasıdır anavatanı"
Diye mırıldandı masalcı.
Kendi duydu sadece
Ki sağırdı kendinden başka bütün seslere.
Kendi sesine kesmiş kulağını
Sesini dinliyordu aksancı.
Daha kendi sesini duymadan
Sesi çarpıyordu yüzüme.
Ben, kulak memesinde masala kulak misafiri olmuş
Tanrı misafiri etten kemikten bir küpe.
İşlenmişim masalcının sesiyle
Mutlu sonlarla dövülmüşüm örs üzerinde.
Ak sancılarla uyanırım geceleri,
Masalcının kan ter içinde ki sesiyle.
Kum zambağı kokardı sesi ölümden söz açılınca.
Ümitsiz bir yeşermenin gölgesinde soluklanırdı.
Ve bilirdi; kan elbet aldatır yarayı çirkin bir kabukla.
Ölümü susmalısın masalcı.
Çıkmaza giriyor sonlar,
Kayboluyor bütün çocuklar
Sesinin çoğrafyasında..
Masalı susmalısın masalcı
Sessizliğinin mutlu sonla biten
En sonun kuytusunda.