Üç Şiirlik 2
HÖ
nasıl başlayacağımı bilmediğim
bir şiir bu
gönlüm ile kalem arasındaki köprüde
fersah fersah boşluk ki yokluğun
ürkek olmasa da
intihar üşümüşü sözcükler
biteviye tükeniyorum
çok şeye katlandım demeyeceğim
hiçbiri
yokluğunun bir anı kadar
almadı benden
ben
en çok
sabah ezanlarında tükendim
sana söylenemeyen sözcüklerin
tabut örtüsü olur çünkü
seccadem
öyle bir imtihan ki
ellerimden yüzüme sürülen
yokluğun
o ateşi ölmeden tattım
kaderim
intihara ve
ateşe meyilli sözcüklerden
şiirler biriktirmek olmamalıydı
diyorum kendime
ateşi ölmeden tattım da
yokluğun
affı olmayan bir isyana hazırlıyor ruhumu
parmak uçlarımla tutmakta zorlandığım
şu kalem şahit
dua gibi sevmiştim oysa