Unutmak Mümkün Olmuyor

Olmuyor istesem de olmuyor,

Unutmak bir türlü mümkün olmuyor...

Seni her gördüğümde;

İçimde yeni bir poyraz doğuyor,

Rıhtımında anılarımı savuruyor,

Kokusunda beni avutuyor,

Boş beşikte yatan kalbimi,

Ninnilerle sallıyor,

Velâkin;

Ne unutturabiliyor / ne de uyutabiliyor...

Siyahın zifirini kuşandığı gecelerde,

Gözyaşım bu karmaşıklığın suyunu sağıyor,

Tenimin vurgun yemiş ayazında,

Geçtiğimiz yollar ritim tutmuş ayak seslerimizi,

Her geçtiğimde inadıma, şarkımızı çalıyor,

Bu şehir ayrılığı zor verir ellerime,

Ellerimse sadece seni arıyor...

Kışın ortasında seni düşünerek ısınıyorum,

Bu budala gönlüm,

Bu bahtsız gözlerim hep bekliyor,

Ama kimse gelmiyor,

Gelinmiyor, gidilmiyor...

Uzun cümlelerim hep sana yüklemli,

Kısa cümlelerim ise yok...

Seni unutmak istediğim bir günde,

Zeytin diktim,

Yaraları bereleyen toprağın,

Sıcak döşüne,

Baktıkça hain gözlerin geliyor hayale,

Kalbim acıyor, ama seni düşleyen her hücrem,

Sevinçle çığlık atıyor...

Ellerimi uzatıp tutmak istiyorum,

Bir umut varsa güneşin heybesinde diye,

Kaybetmemek için seni,

Ama her gece güneş tepemde doğuyor...

Yani;

İstesem de olmuyor/unutmak,

Hatırlar/mısın?

Yıldızların arasında, mavi kadifeden gökyüzünü,

Örtmüştük üşüyen ruhlarımıza,

Isınmak için değil sevmek için,

Seviyorum diyebilmek için,

Kusura bakma seni sevdiğim için,

Ve üzgünüm seni sevdiğim için...