Ya Yarın Yoksa

Yağmurdan bir yaşam arttı bahara

Göçe dizilmiş kırlangıçlardan uzakta,

Tek başına yol almakta

hiç bilmediği bir rotada

çırpınmakta kanatları.

Belki büyük bir meydanda,

bir iskelede

bir otogarda

varoşalarda

herhangi bir kapalı durak üzerinde beklemek.

Sonsuza dek belki

ama sadece beklemek...

Küçük caddeler,

büyük bulavarlar,

parklar

sahiller,

dağ /bağ /çağ sormadan

aramadan,

beklemek.

Telgraf teli olsaydı işi daha kolay olacaktı kırlangıcın

Telle fincan arasına yapıştıracaktı çamurları.

Bu zamanda ne teli buldu ne direği

Fincan, fincancı katırlarında varmış uzak iklimlere.

Benliğim,

yüzleri/gözleri/sözleri beklemekte

gülümseyerek.

Umudum hala var gelmeyene.

Ama ya yarın?

Ya yarın yoksa diyorum usulca