Yakışan Ayrılık
ayrılık yakışırdı bize
öyle ki
birinci çoğul şahısları ancak böyle yaşardık
havaya parmağımla çizdiğim
camların buğusuna bıraktığım
bir his
bir iz gibiydin..
ayrılık yakışırdı bize
bir kuğu zerafetinde kopardı ellerimiz
vuslata dair
bir damla düşmezdi sözlerimize..
uzak dağların karı gibiydi özlemlerimiz
üşürdük
güneşe hasret sözler dökülürdü yüreğimizden
gecelere yıldızlar dolardı
yıldızlar kadar uzaktık
yıldızlarla uzak dilekler tutar
en çok ayrılığa yakın hayallerde demlerdik çayımızı..
?sevmek bir şeyden vazgeçebilmekse o zaman bir değermiş'
sözleri rehberliğinde
ne sen
ne ben
vazgeçebildik değerlerimizden.
biraz da hiçe saydık sevmeyi
emeği.
hiçe saydık
huzur vermeyi..
ayrılık yakışırdı bize
nazlıydı
biraz da inatçıydı
usul usul sızardı içimize..
yüzü kirli umudu tertemiz çocuklar gibiydi geleceğimiz
masum aşklar büyütürdük bahçemizde
bir kelimenin tadına hasret
uzanıp koparamazdık
ağacımızdan..
ayrılık yakışırdı bize
sürgün hayatlar yaşardık
köşe kapmaca oyunları gibiydi yolculuklarımız
ikimizden biri hep ortada kalırdı-k..
bu sevdayı sırtlanmak ömürdü
belki sonu ölümdü
bir iç çekiş öyküsüydü
dolardı geceden kalma gözlerimizin gölgesi eşliğinde
içine
içime..
kahretmek fayda etmiyor artık olan bitene
sen ne söylersen söyle
ayrılık yakışırdı bize..
s.k.e
onüçeylül2bin7