Yalnızlığın Kolları

Parmak uçlarımdan süzülüp

Kayan zamansın ellerimden

Yalnızlığın gecesinde her halini sildiren yüzün

Baş ucunda ki çocuk gündüzünde

Bir an ertelediğim umutsun göremesem

Günümde gecesinde yaşarken seni

Umut diye eklediğim her bir halka

Benim uzagıma bırakmakta , bir sonraki yarına

Ya hak edilmemiş mutluluk

Layık görülmemiş ,seni her gün alan zamanın

Bir yerine hapsolmuş.

Senin bir adın da zaman

Nelerinden habersiz nerede durup yaşarsın

Yalnız değişmeyen senin içinde

Başın üzerindeki gökyüzünün

Kaçı gösterirse göstersin ibresi

Gece yada gündüz

Bilmen gereken

Kurulu ayarları sende durmuş

Bir erkek , bir çocuk , bir beden

Ben ise en olmadık zamansızlıkta

Yaşamı sana ayarlı bir saat

Önemli değil artık neresinde ne zaman durduğu

Sevdiğim bağışla

Ben fark etmeden yine geç kalmışım

Ölüme erken , mutluluğa geç...