Yalnızlık

sen yoktun...

ürperdiğim, yalnız kaldığım o günlerde,

sen yoktun.

ben yalnızdığım, sensizdim,

karanlıklarla arkadaştım.

sadece seni hayal ederek yaşadım o günleri.

sessizce ağladım bir köşede annesini bekleyen o yavru kedi gibi.

dönüp bakan olmadı,

sadece yalnızlığım ve ben...

yalnızlığım arkadaş oldu, can yoldaşım oldu senin olmadığın günlerde.

konuşuyorum yalnızlığımla,

seni sevdiğimi ama senin beni anlamadığını anlatıyorum.

anlatıyorum içimdeki hisleri, kalbimdeki düşünceleri.

dayanamıyorum ağlıyorum.

haykırıyorum yalnızlığıma ne olur sen anla beni,

hiç kimse anlamasa da ne olur sen anla.

senin bir daha dönmeyeceğini biliyorum,

bir daha ellerini tutamayacağımı biliyorum.

son kez seni sevdiğimi söylemek isterdim,

son kez boynuna sarılmak isterdim.

aramızda yollar olmasaydı.

ne olur yoktur kimseye sitemim,

ne tanrıya ne de kadere.

ama anlayın dayanamıyorum onsuz yaşamaya,

onsuz bu hayatta günlerimi harcamaya.