Yalnızlık Önce Kendini Sarar

Karşı konulamaz bir sıkıntı gövdemin çeperinde

Menfaati soyunuyor dostluktan bihaber insanlar

Düşünüşlerinin ayazında sığınacak duvar arıyor

Dargın bir yol ayrımındalar, yürekleri üşüyor.

Yoksul sızıların sermayesiz tuşlarında yol tükendi

Boğuldu çaresiz denizlerde imla, ararken sözcükleri

Çevresiz sınırların karanlığına banarken mürekkebi

Geçimsiz mutlulukların derinliğinde arar iken sevgileri.

Alevle sevişir her gece rüzgâr, tükenihce lambada ar

Aşkın evliya kanatlarında söner ışıklar, yırtılınca zar

Her çocuk karanlıktan korkar, düşlerinde kanat arar

Hicranlı elim sende oyunudur hayat, bitince coşkular.

Çok şey tükenir kalpte, yalnızlık önce kendini sarar

Sahranın ücra hapishanelerine güneş erken doğar

Yıpranmış gönüllerin derinliğinde hava suyu boğar

Üşür dudağımızda gülüşler, her çığlık aynasını arar.

Işığa muhtaç tırtıl yırtar zarı, tanır hayatın kimyasını

Her rest kendini bıçaklar, meçhulde ararken belasını

Gecenin damarına sokulur vefa, ihanetle sıvar yapısını

Toz rüzgâra direnir, sabırla çivileriz biz aşkın çatısını.