Yas Pelerini

karanlıkta ağlayan insanlar

bir düşü sıkarlar avuçlarında

açtıklarında rüzgarlı ellerini

bir yas pelerini uçar gökyüzüne

küçük hüzünler de aşındırır yolları

üstelik eve dönemeyen yolculardan bilinir bu

güzünse, tahta sandalyeler de eskir

ve gıcırdar ruhu üşüyen yalnızlığın

gülen kentim, ıslanan sokağım, acemi pencerem

artık üç mevsim yaşanır bedenin mahzeninde

karanlıkta ağlayan insanlar

içine cennet kaçmış gemilerdir

sessizce uzaklaşırlar hiçlik rıhtımından