Yaşamak Hep Seni Özlemek Türküsüdür

Çöp şişe takılmış keçeden çiçek

Kağıt kaplı soda şişelerinden bozma vazolarda unutulmuş asaletiyle

Ne kadar nazeninse gözlerinde, bende öyle

Yaralarını sarmamış bakışların geçer içimden

Katar katar taşındığım kahır üzre

Bir istiare öncesesi yarım bırakılmış düş gibisindir

Sabah olsa

Ay aymaz gün eğirmez kirmanlar

Yüz inciten eksik gülüş gibisindir

Gamze çukurlarıma gömülüşün avuçlarımda

İnci mercan deniz inciten damla gibisindir

Yağmur sel ve dünyaya hakim sular berisinde

Çöl ağlatan bir kum tanesi

Fırtınada asi bir kum gibisindir

Hep bakışın kanatır acılarımı

Tamda kabuk bağladığı yerden

Gözlerin bir çift el olur parmakları kan revan

Gözlerin halden anlamaz il olur

Yaşımın sekizinde kaybediyorum anne seni

Tamda okulun önünde

Bütün çocukların eli anne ellerinde

Ben soğuk terler dökerken

Beslenme çantamı açamadığımda

Aç kalıp ağlayamadığımda

Mehtabın annesi benimde saçlarımı okşadığında

Bir ihanet gecesinde vicdan azabı gibi ruhuma dolanan sabır ve kahrı

Boğazımda tutarken yakam elime gelince

Ertesi gün yakasızlığımda

Kalan zamanlarda kurdelalarımdaki kolasızlığımda

Mendilimin ütüsüzlüğünde

Ve kaküllerimin alnıma dökülemeyişinde buluyorum seni

Bütün yollar keder deviriyor ayaklarıma

Akşamüzeri korkularımın beni eve koşar adım taşıyışında

Yattığım soğuk yataklarda

Ve sesinin ruhumu ilk terk ettiği yerde buluyorum seni

Seni özlediğim bir anda aşık oldum ben

Senden sonra bir sevenim mi oldu

Adını adalet koydum

Ciğerlerimde kırk dönmeçte kısık gözleri

Bir yar gözünde senin hasretinede doydum anne

Volta attığım hüzün boylarından sonra o geldi

Ellerine benziyordu elleri

Omzu ve merhametle açılan göğsü

İki düğmesini çözdüğümde beyazlığı senden beri değildi

Ben onu seni nerde kaybettim onda buldum anne

Gözleri cennet vaad ediyor

Dokunduğum tuba dalları için kızma anne

Ben sensiz öldüm bağışla diyordu bir şair

Ben sensiz ölemedim sen bağışla

Bağışla anne