Yemin

Dün Baruthaneye gittim.

Islandım iliklerime kadar

Dişlerim zangırdayana kadar oturdum baktım öylece

Ağladım,

Haykırdım,

Sorguladım.

Bir telaş vardı bende,geçmişe sordum

Dediki,yolun çok uzun

Kirlenmiş ellerin senin dedi..

Oysaki yağmurda yağıyordu hala

Sevmeyi bir türlü öğrenemedim ben, sevmeye çalışmaktan sevmeyi öğrenemedim. Galiba sevmeyi öğrenemeyeceğim.

Ben anlatmaya çalıştıkça,o sesini yükselterek kapattı cümlelerimin üstünü, dinlemedi bile.

İnsan neden haklı olmak ister.

Ben anlaşılmak isterim,anlasın isterim.

Sevmek bu diye bilirim.

Bazen ezberim bozuluyor işte..

Cümle ordusuna kalıyorum,sıkışıyorum bu satırlar arasına.

Sığamadığım o kalbe hançer saplıyorum.

Üşümüştüm.

Tost ile çay aldım

Elbiselerim ıslaktı,saçlarımdan yüzüme damlıyordu sular.

Sakarım ben çayı yine döktüm

Ellerim titriyordu soğuktan.

Arabaya geçtim

Kurutmaya çalıştım kendimi

Parmak uçlarımı hissetmiyordum.

Bir yandan da hala ağlıyordum.

Bir yemin neden bu kadar ağır gelir insana.

Neden bu kadar acır insanın kalbi,

Kulaklarımda hala

Yaptığı yanlışın doğru olduğunu savunduğu o ses tonu.

Ve hala aklımda bende kusur araması

Sevmek böyle olmamalı üstadım

Sevmek ben açtım kollarımı gel demek..

Sen arkanı döndün ama ben yine yoluna çıkarım demek.

Ben kaybettim sen kazandın demek

Gel ölmeyelim yaşayalım demek..

Üç saat ıslandıktan sonra kalan iki saat..

Metro istasyonu

Unutmak için tam iki saat

Uyudum kollarında gibi çektim sağa

Koydum kafamı..

Rüyasız..!

Bize ayrılan süre doldu..

Gittim

Bu defa gittim senden..

Sen acımasız zamanın dosttusun.

Bir şey söyleyeceğim

Sende sevmeyi bilmiyorsun

Geçmişinde kalmışsın.

Acıyorsun

ve

acıtıyorsun.

Sevilmenin ne demek olduğunu anlamıyorsun.

Oysa ne kadar değerlidir sevilmek,sevdiğin tarafından..

Bir kaplumbağa gibi çekiliyorum kabuğuma.

Benden bir iz arama

Ben geçmişin kurbanıyım..

Ben sevmeyi ve güvenmeyi unuttum..!

Yeniden başlarken,

Beni şimdi de sen ittin o kuyuya

Sevmek neydi?

Sen kazandın demekti..

Sen kazandın..!