Yerle Yeksan
bir sokak lambasının cürmü kadardı
aydınlandım sandığım an
gerisi alabildiğine karanlık yüreğimde
gerisi zifiri bir uçurum
dipsizliğini bildiğim düşüşlerde
ansızın dibe vuruş
yerle yeksan oluş
tüm günahların cenderesinden sıyırdığım kendimden
yine amansız bir yakalanış bu kendime
yine günahına dolanış
adın yüreğimde bu kadar gizli
gözünden düşerken nurunun huzmesi
avuçlarında efsunlu bir duaya dursun
adım ...
adım
adımlarken sığ sandığım denizinin
dehlizinde boğulduğum kaç ânı anılarla onardım...
ve kaç intiharı boynuma geçirdim de karanlığın darağacında
yine de fecrin nuru aydınlandı öldüğümü sandığım anda
bir umut yak işte o anda ansızın
gözlerinden düşen kentten
gözbebeklerime...