Yokluğun

yokluğun ,

bir savaşı istemeden yitirmekmiş ,

başlangıca adım atmadan geri çekilmek

akıntıya

... bile bile ters kürek çekmekmiş

hayat yolunda

hep yokuş yukarı

ilerlemeye çalışmakmış

sabah uyandığımda

gözlerimdeki buğu ,

nedensiz ağlamak isteğiymiş

sonbahar mevsimindeki

sararan yapraklar gibiymiş

düşmeyi bekleyen

boğazıma dizilen lokmalar

nefes alışlarımın bile anlamsızlığı

yaşarken

yaşadığımı anlayamamakmış

yaz ortasında üşümek

gözlerimin boşluğa anlamsız bakışıymış

seni

sensiz de olsa

yaşamayı öğrenebilmekmiş

yokluğun sevdiğim ,

hayata küsmekmiş...