Yolcu

Mevsim yine ilkbahar, aylardan nisan,

Canlanıyor tabiat, matemde insan.

Unutulmuş yaradan, nedir bu nisyan?

Acziyet abidesi kimedir isyan?

Bak soldu tüm çiçekler kapıda hazan.

Dün senindi tüm köşkler şimdiyse talan.

Düştü saçına ilk kar, bu dünya yalan.

Geçti heva hevesler pişmanlık kalan...

Bil ki doğdun bir kere imtihan yaman.

Çok bağlanma hayata yok burda mekan.

Çakılıp da dört kollu bindiğin zaman,

Çırpınışlar nafile duyulmaz aman...

Ömür güneşi battı okundu ferman.

Farkında değil ama yolcudur mihman.

Eğer varsa yürekte Allah'a güman,

Karanlıklar içinde saçılır leman...