Yürek Vurgunu

Günlere çağırdım seni

En solmaz güllere üfledim nefesimi

Anlamadım bir türlü

Bir türküde can biter mi

Hayatıma kastı vardı kır bahçelerinin

Kor olur da düşer gözlerime diye

Güneşi hep ardımda bıraktım

Sevgisine muhtaç oldum kuşların

Bazen ağaçtım gökyüzünde

Bazen mezarda topraktım

Titredim saatlerce ağlayarak

Kışı bitir yoksa gülmezsin dediler

Bahar ısıtamazdı yüreğimi

Çünkü acı bütün mevsimlerde aynı soğuktur

Bu sesim,can evimden

Böyle hunharca koparıldığı için

Alabildiğine korkak

Rüzgar gibi boğuktur

Kayışı kopmuş gezegenler

Üzerime yürüdüler dün gece

Ağladımsa da durduramadım

İsyanım bir göz yaşı

Acımak bin bir hece

Bunca zaman içinde

Şiirin son cümlesinde

Var ettim kendimi

İlaç diye yedim binlerce tokat

Hiçbiri acıtmadı ama

Senin vurduğun yüreğimi etti sakat...