Zehra

Zemheri ayazları eserken pencerimin kirli köşelerinde

köşe başı kuşlar kaçışıyor soğuktan titreyen ellerimde

gel zaman git zaman güneş açıyor

yokluğunun ardından gecen ikinci mevsimde

Ebedi uyumak istiyorum birden saçlarım ağarıyor

budala herif diyor kuşlar,aldanma kar yağıyor

donuyor gözlerimde tek bir damla

seni yazdığım sayfalarda mısralar ağlıyor

Hayat dolu yapraklar bırakıyor sevdiği dalları

sonra masum bi dalgalanma gezdiriyor kırları

şafağın batışında bilinmezlik hakim

güneşle beraber çağlıyor sevgimin pınarları

Rahvan yelelerinde esen bir rüzgar gibi

ötüken yaylarında yetişen otlar gibi

saf, temiz ve birazda türk

inancım öyleki, sevgimin rengi turkuaz gibi

Allah aşkı yaşanır kalbimin taa derinliklerinde

küfürden başka ne var ki dinsizin dilinde

sana olan sevgim Allah'a olan aşkımdandır

öyleki görecek zaman aşkımı, şu garip ömrümde