Ziyansız

Ziyansız döndü arkasını durağa

Mavi göğe daldı kalmamak için

Vedası busesini öksüz bıraktı

Bir daha ona dönmemek için

Yürüdü köprü üstünden, Haliç parladı

Yaşları gözüne karıştı aktı asfalta

Eridi güneş, yığıldı ayaklarına

Kara suları su bastı ansızın ve ziyansızdı

Kapısını kapadı, camlardan filler girdi

Tek gözüyle tavan, yatağa bakıyordu

Hemen köşede yaşlı bir kitaplıktan

Eski analog fotoğrafıyla o düşüverdi

Ne güç, ne kuvvet o noktada derinlik,

Algısını yitirmiş avare bir vücutla,

Genç bir adamın omzuna çöküp kaldı

Bir ses, neydi o?

Fotoğraf mırıldanıyordu

Portreler, tek kare, zilyon anı ve artık antika...

Uykuda dişlerini gıcırdatır duvarlar

Şimdi sessiz ve sakin zannettiği her nesnenin,

Zilyon tane anısı var

Homurtuyla çekip gidiyor kapı, tokmak düşüyor

Azılı zaman, azı dişleriyle kaplana dönüşüyor

Ayna yüze bakıyor, göz aralığında birikintiler

İyileşmekten nasiplenmiyor ruhtaki illetler

Ve lakin gözün perdesi aralanıyor tekrardan

Sarkıyor akrep yıllardır saklandığı camdan

Zehriyle kirletiyor her yeri, duvarlar uyandı...

Bıçak yerine yerleşti, sol yan nasıl dayandı?