Biz Eskiden

**Dedesi torun Berke’yi karşısına almış sohbet ediyordu...

• Dede eski zamanları biraz anlatsana bana.
• Anlatayım evladım anlatayım...
• Para mara durumları nasıldı mesela
• Biz fatura yatırmak için bankada sıra beklerdik uzun zaman.
• Hadi ya! Otomatik ödeme filan yok muydu o zaman.
• Yoktu tabi... Kredi kartı da belli kodaman kişilerde olurdu...
• Şimdi herkeste var ama.
• Evet var. Ama limitleri belli...
• Çocuklarda bile var cırt cırt çekiyorlar.
• Nasılsa babaları ödüyor değil mi?
• Öyle dede...

Delikanlı şaşırmıştır...

• Peki dede o zaman cep telefonu filan yok muydu?
• Yoktu... Ev telefonu da herkeste olmazdı... Müracaat ederdin Beş altı sene sonra eve telefon bağlanırdı...
• Hadi yaaaaa!
• Şehirlerarası konuşmalarını bir saat beklediğimiz olurdu, milletler arasını artık sen düşün... Telefonu olmayanlar çoktu
• Onlar ne yapardı dede?
• En yakın pastaneden ya da bakkaldan konuşulurdu
• Vay be dede ne zormuş o günler.
• Bazen de yakın komşudan telefon edilirdi...

Konu okullara gelmiştir...

• Okullar öğretim nasıldı siz de dede?
• Bizim ne cep telefonumuz nede tablet bilgisayarlarımız vardı. Bazı zaman mum ışığında bile çalışırdık. Evet zordu ama çok azimliydik.
• Kara Tahta bir de tebeşir varmış sizin zamanınızda...
• Evet şimdiki gibi modern değildi, karatahta derdik sınıflarda ki tahtalara, tebeşir ile yazar çizer bir de okuldan kırmak istersek ki ’’Ben yapmadım hiç.’’ tebeşir yutardı bazı arkadaşlarımız ateşleri çıksın diye...
• Yemek işi nasıldı dede?
• Tost most ile geçiştirirdik...
• Karnınız doyar mıydı?
• Karnımızda doyardı gözümüzde...

Birde şu eski mahalleleri sorayım diye içinden geçirir Berke hem de sorar...

• Dedeciğim sizin de mahallelerde komşularınız var mıydı?
• Olmaz mı hiç? İki katlı üç katlı bilemedin dört katlı evler vardı o zaman o evlerin çoğu da sobalıydı ama biz yine de bir oda da toplanır ısınırdık...
• Soba yakmak filan zordur ama?
• Evet zordu ama, genelde kadınlar yapardı o işi, kömürü odunu biz taşırdık onlarda yakardı yine de çok güzel ısınırdık. Patates koyardık sobanın üstüne kestane koyardık...
• Of ki of! Zevke bak ne de güzel olurdu kim bilir?
• Olmaz mı torun, hem de nasıl hem de nasıl...
• Komşularla ilişkiler nasıldı?
• Nasıl olsun küçücük mahallerde biz hepimiz bir aile gibiydik. Mahalleye dışarıdan hırlı hırsız yabancı girdiği zaman gözümüz üzerinde olurdu, korur kollardık birbirimizi ve birbirimizin çocuklarını da tabi ki...
• Desene herkes birbiri ile akraba gibiymiş...
• Öyleydi gerçekten. Komşuda pişer bize de düşer durumları olurdu, illaki görür gözetirdi herkes komşularını.
• Bahçelerde meyve ağaçları da olurmuş çokça...
• Olmaz mı olmaz mı? Hem de ne meyveler dutlar, armutlar vişneler, kirazlar, daha adı aklımıza gelmeyen bir dolu meyve... Göz hakkı vardı herkesin...
• Ne güzelmiş be dede yaşadıkların. Şimdilerde bizler tıkıldık otuz kırk katlı apartmanlara, oturduk bilgisayarların telefonların başına ne arkadaş biliyoruz ne de komşu biliyoruz.
• Aynen öyle torun ben acıyorum gerçekten bu yeni nesillere, bir çokları asosyal olup çıkıyor sonrada psikopat ve sosyopat oluyorlar. Yazık ediyorlar kendilerine...
• Gel de özlem duyma be dedeciğim sizin yaşadığınız zamanlara gel de özlem duyma. Bak duygulandım şimdi gerçekten...**