Güneşi Kucaklarcasına

Babaannem her zaman güneşle kalkardı. 

O’... onun en eski arkadaşıydı. Evinin ön kapısı doğuya doğru yönelikti ve kendi bu kapısının sol yamacında ezelden beri yer almış, maviye boyanmış kıymetli çam sandalyesine oturur.., güneşin ilk ışınlarının yüzüne dokunmasını beklerdi. 

Güneş yükseldikçe gücü artar..., Babaannemin narin yapılı parmakları da gece donunda donmuş cırcır böceklerinin sabah çimenlerinde canlandığı gibi canlanırlardı. Sonra..., uzun günlük işine başlamadan önce ellerini kaldır..., güneşi kucaklarcasına kollarını açar ve bir müddet bu pozisyonda kaldırdı.

 Günü bu şekilde selamlardı Babaannem....