Ultra Bir Mirima

Ahhhh ki ahhhhh! Ben ağlamayayım da, sızlanmayayım da, kim ağlasın sızlansın a dostlar... Tıktılar bizi fabrikada bir küçücük poşete, sonra depoya kaldırdılar bir müddet, az bir zaman sonrada hadi bakalım hooop piyasaya...

Neymiş efendim çocuklar mıçıyormuş da biz de temizliyormuşuz. Mıçmasın efendim bu çocuklarda. Amma çok oluyorlar... Bir sofra bezi ya da yer bezi olsaydım diye çok düşünmüşüzdür ben ve arkadaşlarım ultra olan mirimalar... O zaman öyle bir sefer kullanıp da bizi çöp sepetine atamazlardı değil mi?

Onlarda haklı bilader, bebeler yani, mıçmayıp da ne yapacak? İçinde tutsa günlerce aylarca ölür gider bebe belikler, onlara da yazık. Ama biz de tek kullanımlığız, tek atımlık barut gibi de denilebilir... Bazen sadece sıvı sıvı gönderiyorlar, o kahverengi şeylerden olmuyor, o zaman kokulu da olsa fazla ağırlamıyoruz, ama bir de ikisini birden gönderdiler mi işte o gün, o dakika çöpe gitme zamanı gelmiştir deyip bebe ile vedalaşıyoruz...

Yine de sanki iyi bir şeye yarıyormuşuz gibi bir his var içimizde... Yok, yok kesinlikle bundan eminim işe yarıyoruz gerçekten. Çocuk da büyüdü mü, bir an da işimiz bitiyor o ev ile  çocukla annesi ile... Bazen bakıyorum de erkekler bile değiştiriyor bezleri... Eeee hayat müşterek ise onlarda yapmalı zaman zaman bunu. Bizim için nasılsa fark etmez, bizi ha erkek değiştirmiş, ha kadın...

Bir de başımıza ultra multra gibi bir isim koymuşlar, o da ne demekse? Çocuk bezi yaz yeter kardeşim. Lagaluga yapıyorlar, yok efendim erkekler önden ıslatırmış da, kız çocukları ortadan ıslatırmış... Islatırken siz de yanında mıydınız kardeşim?

Bizim dedeler bundan yıllar önce hiç atılmazmış yıkanır yıkanır yine bağlanırmış çocukların altlarına defalarca... Ahhhh ki aaaaahhhh! Biz o devirleri yaşamadık da göremedik de, ne şanslıymış o zaman ki ultra mirimalar... Hoş adları da ultra mirima değildir ya o zaman... Bazen de fark etmiyorlar bebelerin çiş ve kaka yaptığını öylece kalıyoruz kıçlarında, o zamanda yavrucak pişik oluyor, çok üzülüyoruz billahi...