Babamın Baypas Ameliyatı

Bundan beş sene felan önce, babam kalpden baypas ameliyatı geçirmişti. Yanlarında benim çocuklar sırasıyla duruyorlardı. Doktorların verdikleri talimatları harfiyle yerine getirilmesi gerekti. Ayağa hemen kalkarak yavaş yavaş yürümesi gerektiğini de söylemişlerdi.

Benim büyük oğlan Mustafa, öyle pek ısrarcı değildir. O yüzden babamı yürümeye pek ikna edemez. Bir iki adım attıktan sonra hemen oturmuştu babam. Dedesinin dediğine gider hep Mustafa. Ama o gün benim ufak oğlan Yavuz, tam aksine dedesinin dediklerini yapmaz. Doktor ne demişse, babamın üzerinde uygular. Yani tembelliğini üzerinden atması için bayağı uğraşır.

Artık babam, bayağı iyileşmiştir. Adımlarını çokça atar. Taburcu edeceğimiz gün, bizim Yavuz ağzında maskeyle odaya girer. Babam o esnada gözlüğü yoktur. Yavuz’u doktor sanır. Yavuz :

- ’Nasılsın bugün Yusuf Turgut ’ der.

- İyiyim hocam teşekkürler.

Orada Mustafa da vardır. Annem, dayılarım da vardır.

- Torunun sana iyi bakıyor mu ? Memnun musun ?

-Hocam, bu iyi de, bunun bir ufağı var. O çok inat.

Yavuz hemen ağsındaki maskeyi çıkartıp

- Dede benim ya. Tanıyamadın mı ?

Aslında bunlar da öyle bir şey beklemiyordur. Olay çok komik duruma gelmişti. Hepsi birden gülüştüler. Hala o hastane işi hep anlatılır.

25.07.2026