Adı Yok Aşkın

Boş sokakların suskun adımları gibiydi yalnızlığım

Delirmenin eşiğinde özlemine böldüğüm gecelerim

İz sürüyor acım uykumda sayıklayışlarım

Penceremde mızmlanıyor güneşim

Kararıyor taze baharlarım

Sahi sensizliğe mi düştüm alacalı vakitlerde?

Adınla öğrenmedim mi sevmeyi?

Şimdi adı yok hatıraların

Kasvet çöküyor göz kapaklarıma

Soluyor gözyaşı dokunuşlarım

Üşüyorum işte nice alaycı yazların koynunda

Yollarıma düşüyor aşk

Koşup gelsem,korku ayaklarıma dolanıyor

Demir parmaklık satırların

Hapsediyor beni mektupların

Sönüyor ışıklar,odamda davetsiz bir rüzgar uğultusu

Yerleşiyor yanı başıma,kan ter içindeki yorgunluğum

El ayak çekiyor,demini almış teselliler

Aklımı kaçırıyorum,keza ölmekte gün

Deneyip yokluyor gaflet,kanayan kapanmayan yaralarımı