Alıç Ağacı

bir de alıçtan dinle

dört mevsimin yalnızlığını...

sabahın er indiği zamanları severim

serin seherleri

yetim bir serçe tüner

dalıma...

aylarca su değmez yapraklarıma

esmese deli rüzgar toza gömülürüm

bulutların telaşı olur

benim olmaz...

gölgemden

önce

kavruk tenli

ırgatlar

sonra

hep soluk soluğa koşan

yalın ayaklı çocuklar

çekildi...

ayaz gecelerde yıldız dökülür gökten...

gürültülü puhu kuşu öldürür

gecemin dinginliğini

oluyor kırk yıl kadar

tozu dumana katışını

görmeyeli yılkıların...

duymayalı

koyunların çan seslerini

her mevsim farklı

dona bürünen

tepe durur yamacımda öylece

her şey herkes çekip gitse de

güneş ay yerli yerinde...

Sözbir ağustos 2017