Anne -11

'ne güzel kokuyorsun toprak, annem var diye mi koynunda'

immortalis.

-musalladaki damlaları hatırlatıyor diye kırmızıyı sevmiyorum artık-

anne

izahını yapamıyorum yokluğunun

tırnaklarım sızlıyor

her defasında toprağını dolduruyorum koynuma

gözlerime mil / hasretine sabır çekiyorum

yavaş yavaş geçiyorum senin geçtiğin her acıdan

sindire sindire sineme siniyorum usulca

kalabalık yığınların arasından sıyrılamıyorum

her defasında bir sus / dudak kıvrımımı yoklayan

arsız bir çığlık, kanser gibi içime yayılan

pervasız değilim anne; incinmişim

amansız bir özleme çözülüyor aklım

gel diyorum duymayacağını bile bile

her gece kanıyor bir yerlerim

alışkanlık değil bil ki yalnızca kabullenmezliğim

sıkı sıkı sarıyor solmuş suretimi

hayali namluların ucunda hep vuruyorum hiçliğimi

anne ben eksiğim

anne sensiz tamamlayamıyorum kalbimin yitikliğini

şiirleri asıyorum, kitapları tozlu raflara sürüyorum

fırça almıyorum nicedir elime

tuvalleri bile çarmıha geriyorum

kurak çöllerde bedevi gibi düşlerim

yorgunluğumun ülkesini bile sensiz yeşertemiyorum

sahiden gittin mi

sahiden yok musun

delirmek ne kadar kolaymış anne

karanlıkların katran karası sahipsizliği

beni böyle mi bulacaktı

anne dayanamıyorum

anne bahçedeki leylak kurudu

bakmıyorum artık dallarına seni hatırlatıyor diye

yoldan geçerken telaşla koştuğun geliyor aklıma

ölümden mi korkuyordun, beni sensiz bırakmaktan mı

yoksa insanların hoyratlığı mı bilmiyorum

soramıyorum da artık

senin kadar fedakar da olamıyorum

öğretmediğinden değil bu yoksunluğum

içimden bir şey gelmiyor

her şeyden adam akıllı soğuyorum

insanlar hep aceleci

insanlar hep acıtmaya programlı

kaybedenlerin bir parçasıyım

bile bile duygularımı linç ediyorum

anne ölemiyorum

yaşayamıyorum da labirentlerde

kapana kısılmış gibi yıldız yıldız kayıyorum

bilmediğim örgülerden sökülüyorum

çatlayası gözlerim durulmuyor

anne ne olur bir kez daha gelsene bu gece

anne toparlasana yine dağınık hayatımı

mısralarımı kaybetsene sihir yapıp

yazdıkça küçülüyor ellerim

ben sadece hatırlarken büyüyorum

bu ilk değil

son da olmayacak

benim dilimi öğrenemeyecek hiçbir bilimci

ben onların aksanına yabancı

doğuramadığım her kız çocuğu için parçalayacağım rahmimi

anne ben öleyim, anne doğmasın bu dünya için zavallı ceninlerim

anne ay'a söyledim

benim için sana el sallıyor her gece

saat tam on ikide benim için gülümse anne

fulya/ağustos2011