Aşk Şiirde Biter

Tanıyor gibiyim bu yeni gibi duran şeyi

Eskilerden bir iz sanki veyahut da rengi

Bilemedim şimdi tanıdık en çok nesi

Elleri, belki gözleri, belki de her şeyi

Yakıyor gibi -eskiden olduğu gibi-

Bakınca gözbebeğinden ışık çıkıyor

Öyle gibi, hatta gibisi fazla, öyle...

Evet evet, yakıyor eskiden olduğu gibi

İstiyor muyum yoksa ben yine yeniden?

Bu yanmaları bilmiyor muyum sanki?

Bu gözbebekleri, hiç de masum değil

İstiyor muyum yoksa bir günah daha yeni?

Yarınlar, yine geceye bulanacak en derinden

Karanlıklar saracak yine uykularımı benim

Rüyâlar, yerini kâbuslara devredip susacak

Sabahlar olmayacak bir türlü, güneş doğmayacak

Uzaklar burnumun dibine dayanacak, biliyorum

Boşluğa koyacağım yine akıllanmayan başımı

Uslandım sanıyordum oysa, bir daha olmaz gibi

Dünya döndükçe meğer, aşk da döner gelirmiş

Sen iyisi mi al tüm görüntülerini git burdan

Yaşlı ve yorgun hissediyorum kendimi

Saymadım hiç, kaç kez yok oldum ben

Sen iyisi mi al her şeyini burdan git

Çağlayanlarda boğulmak için artık çok geç

Vaatlere kanmak benim için çok zor

İnandırabilirsin kendini aşk olduğuna

İnanmayacak kadar tuzak kurbanıyım ben

Öğrendim ki aşk ağlatır dert söyletirmiş

Böyle derler bizim oralarda kestirmeden

Lafı fazla uzatmadan bitirir bu sözler gizi

Ve bilirim; şiir yazılmışsa aşk bitmiştir sevgili