Aşkın Azizleri

çiçeksiz yaşamak yakışmaz yorgun sulara

al şu nevrayı göğsüne tak!

bana bırak aklayarak sakladığım kara günleri

sırlarımı sırlayarak yaşıyorum uzakların uzağında

geçen yıllar sütannemdir benim

ağlayınca saldırıyorum memelerine

dünü emerek besleniyorum kucağında;

pembe düş yastığı sana

ayaz yatağı bana yakışır!

açılmayan pencerelerin camlarındayım artık,

puslu bir ayna yapıyorum her gece

birer birer çağırıyorum binlerce seni!

ne aşksız kalasın

ne de susuz

uykularımı bitiren gözlerini uykuların yesin yeter!

öyle bir yerdeyim ki şimdi

el de uzanamaz

dil de...

yalnızlarla yalnızlığı yaşıyoruz

önce bize doğuyor şafak

ve asla solmuyor buz çiçekleri

yücelerde yaşıyor

geceleri açıyor aşkın azizleri!