Aynadaki Ten

özensiz siyahın kızılımsı kadifesi

kuğu bir süsün çığlığı..

kısır bahçelerin gerginliğinde

kalın susmalar

ay ışığıyla geceyi dokur yüzüme

üstelik ölmemişken kimse

ve hiç kimse kendine benzemiyorken

hüzünlü gül gibi uzur da uzar

hiçliğin testisine..

sisli sözleri yerden kaldıran

çıplak odaların alnında

solgun aşklar kırıyor karanlığı

bir yıldız sağırlaşıyor

sonra biri daha..

umursamaz rüzgarın

ruh ateşiyle saçılan sapsarı tül

küllerini esiyor parmakuçlarıma

ince ince kaç kuş

dün ve ayna arasından

düşüyor..

daha

yarısındayım gecenin

gizlenen suyun ve göçün

çöl kıyametin öyküsüyle yılkılanan zaman

birazdan düşecek gözlerimin tuzundan

akacak harelenen bir yol.

büyülü gülüşler büyüdükçe

yalnızlığın giysisiyle tarihin soluğundan

kuyu çekilir ellerime

hep geç kalan gemilerin

yokluğuna söner mum..

çatlak duvarların surlu gölgeleri

zelzele somurtkanlığında düşleri gelinler

belendikçe yanık otlar gibi ölüm

içi bulanır aynanın..

giderek tenhalaşan bir hâl tanımaz olur

güz’ün sarışın bir çocuk doğurduğunu

ki,

göğü büyüten meşale

siyahı çağırır mavi gözlü

sabaha..

motif işler sesler

gecenin mor saksısıyla bahar’a

...