Azrailin Seyir Defteri
Ve kollarını açtı.
En güzel çiçeğin kokusuyla zehr-i sefa sürdü,
Yaşadığından habersizken yaşayan.
Vardı haberi, neüdüğü belirsiz duygunun
Bağsız niyetlerine koşarken insan.
Zamanı geldi bahşedileni vermenin,
İade-i ziyaretin.
Şuurunu kaybetmiş bir şuranın,
Vakti geçmiş bir geleceğin
Artık olmayacağının
Ve tüm bunların
Prospektüslerle intihar oyunu olacağının
Anlaşılma zamanı çok geçte olsa geldi.
Huzur içinde yatsın...
Ellerinde kurşunlar var.
Sayısını bilmediğimiz satırlara çarpar,
Çarpar ve her yankıyla bir çığlığı kaplar.
Giden bir kişi daha var.
Burada bir daha olamayacaklar.
Onlar gibi olmayı ne çok istedi bu hayatı yaşayanlar.
Bir med günü deniz kıyısında,
Sancağını umuduyla yaptığı kağıttan gemilerle
Olmayacağına inandıramadığı aşka
Bir mektup yolluyordu denizlerle.
Cezri sallanan hayaller,
İnandığı sanrılar,
Bir med-cezirin kollarında son buldular.
Her defasında sureti dahi olmayana,
Bir aşka dua ettiler.
Bu, zatın aklına yenik düşüş masalıydı.
Herkes unuttu, zaten kim hatırlar,
Kim farkeder ki ahın sonunu kurşunla şaad etmeye çalışan bir şuhu?