Babamın Gözyaşları

Bir bu acıyı saramadım

Bu öyle bir acı ki

Babamın gözyaşlarını çözebildiğim yaşa varınca anladım

Bir dert ki,

Tesellisi bulunamayan

Aynada yüzüm

Bir düşman olarak yetti

Evet

Apaçık bir düşmandı o bana

Sorulacak hesaplar peşinde koşardı

Durmadan kurcalardı yaşamayı inatla

İştah;

Bir kedi gibi maskot olarak yaşamaya başlamıştı yanımda

Sobanın dibinde kalan düşüncelerimin sıcaklığında

Beklerdi umudum

Tahakkuk edecek bir şeyin mayasını elleyerek

Sabrı taşırdı inancım

İnancım,

Benim dik başlı duruşum

Benim Allah'tan başka annesiz kimsesiz oluşum

Umudumun da dayandığı yer

Yoksa ne için akardı ki göz yaşı

Değil mi ki o;

Kıldığım namazlarım,

Kanayan yerlerime sürecek bir ilaç arayışım.

Kaygılar ile ovuluyor yüzüm geceleri baba

Gece,

ağlamak için bir sebep değil mi zaten

Yaşamak sancılanıyor gövdemde,

Baltayla kesilen bir ağacın dalları gibi kollarım baba

Tel örgülere sarmışlarda beni sanki,

anamın kucağında uyuduğum zamanların hasretini söküyorlar içimden

Tek başına yaşamaya bırakıldım burada

Yoruldum baba

Her sabah,

Hırıltılı bir öksürükle soğuğun özünü hisseden vardiyalı bir işçi gibi

Ayarlanmışım dünyaya

Çekilebilcek dertlerin olduğu bir yer değilmiş meğerse burası

Her sabah suyun berraklığı anımsatıyor bunu bana

Görünüyor,

yüzüme çaldığım suyun ağladığı

Bir öğretmen tazeliğinde hayat,

Okunuyor üzerimden ilk ve son dersi

Yalanmış, yalamaymış burası baba

Yalnızca zarif ve iyi hallerini tutturuyorum ellerime

Ölmeden bir kaç şeyi hatırlamak için

Bir bu acıyı saramadım,

Anama çevrilmiş gözler

Ben sessiz

Anam sessiz

Ölüm sessiz

Babamın gözyaşları..

Bir resim ki,

Hala

Akıp giden bir nehir gibi içimde..

Ömer Altıntaş