Bahar Gamnâmesi
Unuttum yokluğunda yürek döven şarkıyı
Dudaklarım tebessüm gönlüm sevgi görmedi
Her solukta büyüyen dinmeyen bir ağrıyı
Hangi gönül sevk etti kendini göstermedi.
Ah bu kalbim bîçare yerildi de yermedi.
Hayalin mi tükenen hafızam mı bilemem
Git artık penceremde cilve yapan hoş hayal
Çürüyen yaprak değil hatıranı tutar nem
Ruhumu örseleyen mazi omzumda vebal
Kaç mevsim tükendi de bülbül güle ermedi
Gülümsemez çiçekler geçen bahara rağmen
İnmedikçe o bağa gülden yanaklarınla
Düşmedikçe toprağa cemrelerden önce sen
Vermedikçe bir nefes gülden dudaklarınla
Sen gelmeden hiçbir gül bülbül sefa sürmedi...
Hüznün telaşıyla gönlüm yine daldı gidiyor
Aklımı darmadağın eden duygular yorgun
Almış başın giderken hayallerin ne diyor
Neden bakışlar suskun mahzun ve durgun
Neden saklar ufuklar göstermedi görmedi
Akşamlar gam denizi daldığımda dönemem
Matemlerden ıraktı saf yürek çocukluğum
Azap yüklü dalgalar yüzme bilmem yenemem
Şimdiden belli olur bilinirken yokluğum
Kaderim düğüm düğüm bir yerden uç vermedi