Başlamak

önemli olan başlamak

parmaklarını ucuca değdirip ilerlemenin yavaşlığında

pencerelerini sakince açan

hiç bir şey olmamış gibi konuşup dişlerini gıcırdatan

halının altındaki yoksulluğunu susturan

bir başkasının aklına sıçrayan keskin duyguyum

şimdi alçalıp mısraların arasına karışan

merak edip onlara baksam

bir kaç çocuk oyun oynuyordur belki bahçede

geceler hangimizin boşluğunu bize geri çevirebilir ki

baygın başımı yeni şehirlere kaldırır gibi tekrar

uyanacaksam köhne bir handa

size çay taşıyor olmalıydım belkide

yada korkuluklara yaslanmış korkum olmalıydınız

bana çabuk ol diyen

gece olunca sizi sayardım

tek tek düşürürdüm aklımdan zayıflıklarınızı

üstünüzde gözlerimin gezindiğinden fazla

daha fazla tanımak için zaaflarınızı

yarın bütün ciddiyetimle

bütün çaylar vallahi benden

yokluk küçük bir adamın ilk ganimetlerini şöyle yazıyor

bugün sana şehrimden üç tutam göz yaşı akıtıyorum

unutma eğer bir gün hatırlayacak olursan beni

şu karşı kahvenin önünde kavga eden adamlara beni sor

sarılıp bir birinize

benden eski aşklara selam söyleyin

ne çok aydınlık var değil mi

bir yanda koca koca evler ve onların gölgeleri

bisikletli bir fırtına gibi önümden geçen şımarık çocuk

ben onun yaşlı çocukluğunu giyiniyorum o an

bu soytarılar şehrinde bana gülmeni seyrediyorum sonra

dikenlerini batırıyor çam ağacı

sevmek ne kadar acı.