Be Vefâsiz

Koru bitmiş ocağın son külü olmuş bu gönül

Yine yâr bahçesinin sümbülü olmuş bu gönül

Sarılıp gölgene yatmış, şakımış yâr diyerek

Deli bir gonca gülün bülbülü olmuş bu gönül

Sana vuslat, bana gurbet, ili olmuş bu gönül

Yüreğin titretilen kandili olmuş bu gönül

Üzülürsen ölürüm ben, kıyamam yâr diyerek

Kanayan gözlerinin mendili olmuş bu gönül

Yara almış derininden, deli olmuş bu gönül

Seni yazmış, yine aşkın dili olmuş bu gönül

Sarılıp resmine yatmış, geceler yâr diyerek

Be vefâsız sana hep sevgili olmuş bu gönül

(. . __ __ ) (. . __ __ ) (. . __ __ ) (. . __ )